Udyoga Parva, Adhyāya 72 — Bhīmasena’s counsel on conciliation and Duryodhana’s disposition
एतावत् पाण्डवानां हि नास्ति किंचिदिह स्वकम् । नामधेयं च गोत्र च तदप्येषां न शिष्यते
etāvat pāṇḍavānāṃ hi nāsti kiṃcid iha svakam | nāmadheyaṃ ca gotraṃ ca tad apy eṣāṃ na śiṣyate ||
Tunay nga, ngayon ang mga Pāṇḍava ay wala nang anumang bagay dito na maituturing nilang “sarili.” Maging ang kanilang pangalan at angkan—iyon man, ipinagyayabang niya, ay hindi na rin mananatili sa kanila. Sa linyang ito, inaalala ni Yudhiṣṭhira ang malupit at nagdiriwang na panunukso ni Duryodhana: namamaga sa huwad na papuri sa sarili, sinikap niyang saktan sila sa pagdeklara na hinubaran na sila ng lahat ng nararapat na katayuan, at buburahin pa maging ang kanilang pagkakakilanlan.
युधिछिर उवाच
The verse highlights the ethical violence of arrogant speech: to deny others even the right to identity (name and lineage) is a form of dehumanizing cruelty. It frames Duryodhana’s taunt as adharma—pride and mockery that deepen enmity and make reconciliation harder.
In Udyoga Parva’s pre-war negotiations, Yudhiṣṭhira recalls Duryodhana’s earlier gloating after the Pāṇḍavas were dispossessed, quoting the insult that they had nothing left to call their own—only name and clan, and even that would be destroyed. The recollection underscores why the Pāṇḍavas view the Kaurava stance as hostile and unjust.