Udyoga Parva, Adhyāya 55 — Sañjaya’s Report on Pāṇḍava Readiness and Arjuna’s Dhvaja
कुन्तीकुमार अर्जुनने तो अस्त्रप्रयोगसम्बन्धी मन्त्रकी परीक्षाके लिये अपने दिव्य रथकी प्रभासे सम्पूर्ण दिशाओंको प्रकाशित करते हुए उसे जोत रखा था ।। तमपश्याम संनद्ध मेघं विद्युद्युतं यथा । समन्तात् समभिध्याय हृष्पमाणो5भ्यभाषत
sañjaya uvāca | tam apaśyaṃ saṃnaddhaṃ meghaṃ vidyud-dyutaṃ yathā | samantāt samabhidhyāya hṛṣyamāṇo ’bhyabhāṣata ||
Sinabi ni Sañjaya: Nang makita ko siya—nakabaluti at nakapanghihilakbot, na wari’y ulap na sinisinagan ng kidlat—pinagmasdan ko siya mula sa lahat ng panig at, sa pag-uumapaw na galak, ay kinausap ko siya. Ipinapakita ng tagpong ito ang bigat ng dharma bago sumiklab ang digmaan: ang paghanga sa ningning ng kagitingan ay pinipigil ng kamalayang ang kapangyarihang ito’y inihahanda para sa labang susubok sa dharma at sa pagpipigil-sa-sarili.
संजय उवाच
The verse highlights how martial power and splendour can inspire awe, yet it implicitly points to the ethical burden of using such power. In the Mahābhārata’s dharma-frame, readiness for war must be accompanied by discernment, restraint, and awareness of the consequences.
Sañjaya reports that a figure—understood in context as Arjuna, fully armed—appears radiant and formidable, like a lightning-lit cloud. Someone observes him from all sides with excitement and then speaks to him, marking a moment of appraisal before action in the war-preparations of the Udyoga Parva.