रथं तु दिव्यं कौन्तेय: सर्वा विभ्राजयन् दिश: । मन्त्र जिज्ञासमान: सन् बीभत्सु: समयोजयत्
rathaṃ tu divyaṃ kaunteyaḥ sarvā vibhrajayan diśaḥ | mantra-jijñāsamānaḥ san bībhatsuḥ samayojayat |
Sabi ni Sañjaya: “Pagkaraan, si Bībhatsu (Arjuna), anak ni Kuntī, ay inayos ang makalangit na karwaheng nagliliwanag sa lahat ng dako. Ginawa niya iyon na ang isip ay nakatuon sa pag-unawa sa mga banal na pormula—naghahanda nang may disiplina para sa mabigat na gawaing nasa unahan.”
संजय उवाच
The verse highlights disciplined readiness: before entering a righteous but perilous undertaking, one should prepare carefully and seek right understanding (jijñāsā) rather than acting blindly—linking martial duty with reverence for knowledge and order.
Sañjaya narrates that Arjuna (Bībhatsu), intent on grasping the relevant mantras/counsels, readies and yokes the divine chariot whose radiance seems to illuminate all directions—signaling imminent action and heightened solemnity.