Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
गिरिं य इच्छेत् तु तलेन भेत्तु शिलोच्चयं श्वेतमतिप्रमाणम् | तस्यैव पाणि: सनखो विशीरयें- न्न चापि किंचित् स गिरेस्तु कुर्यात्
giriṁ ya icchet tu talena bhettuṁ śilocchayaṁ śvetam atipramāṇam | tasyaiva pāṇiḥ sanakho viśīryen na cāpi kiṁcit sa gires tu kuryāt ||
Wika ni Sañjaya: Kung may taong magnanais na biyakin, sa isang hampas lamang ng palad, ang naglalakihang bunton ng bato—ang puting bundok na di masukat ang laki—ang mababasag ay ang sarili niyang kamay, pati mga kuko. Ang bundok ay hindi man lamang masasaktan. Ipinahihiwatig ng kasabihang ito ang kamangmangan ng paglusob sa hindi matitinag: ang lakas na padalus-dalos at walang pag-unawa ay sumisira sa umaatake, hindi sa kinapopootan niya.
संजय उवाच
Blind aggression against an immovable or vastly superior reality is self-destructive. Ethical strength here is discernment (viveka): choosing proportionate, lawful means rather than prideful violence that rebounds upon oneself.
Sanjaya uses a vivid simile: someone trying to crack an enormous white mountain with a palm-strike only ends up shattering his own hand. The image functions as counsel—warning that certain confrontations, driven by arrogance or impatience, cannot succeed and will instead harm the instigator.