Shloka 57
Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
यदा विपाठा मद्भुजविप्रमुक्ता द्विजा: फलानीव महीरुहाग्रात् प्रचेतार उत्तमाड़ानि यूनां तदा युद्ध धार्तराष्ट्रोडन्वतप्स्यत्
sañjaya uvāca | yadā vipāṭhā mad-bhuja-vipramuktā dvijāḥ phalānīva mahīruhāgrāt pracetāra uttamāṅgāni yūnāṃ tadā yuddhe dhārtarāṣṭro 'nutapsyate |
Wika ni Sañjaya: “Kapag ang mga palasong Vipāṭha na pinakawalan mula sa aking mga bisig ay puputol sa mga ulo ng mga kabataang mandirigma at magtatambak ng mga iyon—gaya ng mga ibong nagpapabagsak ng bunga mula sa tuktok ng mga punò at iniipon sa lupa—kung magkagayon, sa pagtanaw sa paglipol na iyon sa labanan, si Duryodhana, anak ni Dhṛtarāṣṭra, ay sasakmalin ng mapait na pagsisisi.”
संजय उवाच
Educational Q&A
The verse underscores the moral logic of consequence: when one drives events toward unjust war, the inevitable suffering returns as remorse. It foreshadows that Duryodhana’s choices will culminate in visible devastation, awakening regret too late to prevent harm.
Sañjaya describes a future battlefield scene: arrows called Vipāṭha, shot with great force, will decapitate young fighters, piling heads like fallen fruit. Seeing this carnage, Duryodhana (Dhṛtarāṣṭra’s son) will be overwhelmed with repentance.