Udyoga-parva Adhyāya 47 — Arjuna’s Deterrent Declaration
Sañjaya’s Report
संशृण्वतस्तस्य दुर्भाषिणो वै दुरात्मन: सूतपुत्रस्य सूत । यो योद्धुमाशंसति मां सदैव मन्दप्रज्ञ: कालपक्वो5तिमूढ:
saṃśṛṇvatastasya durbhāṣiṇo vai durātmanaḥ sūtaputrasya sūta | yo yoddhum āśaṃsati māṃ sadaiva mandaprajñaḥ kālapakvo'timūḍhaḥ ||
Wika ni Sanjaya: “O tagapagmaneho ng karwahe, pakinggan mo habang binabanggit ko ang taong masama ang dila at pusong baluktot—si Karna, anak ng isang suta—na laging nagyayabang na makikipaglaban sa akin, bagaman mapurol ang isip, hinog na ang oras niya sa kamatayan, at lubos na naliligaw. Iparating mo ang aking mga salita sa kapulungan ng mga Kaurava kay Duryodhana, anak ni Dhritarashtra, upang marinig niya nang malinaw, kasama ang mga ministro at lahat ng haring tinipon upang makidigma laban sa mga Pandava.”
संजय उवाच
The verse highlights the ethical weight of speech and intention in conflict: abusive talk and arrogant boasting are portrayed as signs of delusion and moral decline, while the reference to kāla (Time/death) frames hubris as self-destructive and ultimately answerable to destiny.
Sañjaya reports a message meant for the Kaurava court: Karṇa is characterized as harsh-tongued and boastful about fighting, and the speaker instructs that these words be conveyed to Duryodhana (with ministers and allied kings present) as the war with the Pāṇḍavas approaches.