Mahabharata — Udyoga Parva, Shloka 20
Sanatsujāta on the Imperceptible Eternal Light (यत्तच्छुक्रं महज्ज्योतिः)
न दर्शने तिष्ठति रूपमस्य पश्यन्ति चैनं सुविशुद्धसत्त्वा: । हितो मनीषी मनसा न तप्यते ये प्रत्रजेयुरमृतास्ते भवन्ति । योगिनस्तं प्रपश्यन्ति भगवन्तं सनातनम्
na darśane tiṣṭhati rūpam asya paśyanti cainaṃ suviśuddha-sattvāḥ | hito manīṣī manasā na tapyate ye pratrajeyur amṛtās te bhavanti | yoginas taṃ prapaśyanti bhagavantaṃ sanātanam ||
Itinuro ni Sanatsujāta na ang tunay na anyo ng Kataas-taasan ay hindi lantad sa karaniwang paningin. Tanging yaong ang kalooban ay lubos na nalinis ang makakakita sa Kanya. Ang marunong, na nakatuon sa kapakanan ng lahat at may paghahari sa isip, ay hindi sinusunog ng dalamhating nasa loob; at ang mga ganap na tumatalikod sa mga tali ng daigdig ay nakakamit ang kawalang-kamatayan. Siya, ang walang hanggang Panginoon, ang tuwirang natatanto ng mga yogin.
सनत्सुजात उवाच
Educational Q&A
Direct vision of the Supreme is not available to ordinary perception; it arises for those with purified inner nature, self-controlled mind, and universal benevolence. Complete renunciation of worldly attachments culminates in ‘deathlessness’—liberation—realized by yogins as the eternal Lord.
In the Udyoga Parva’s Sanatsujātīya discourse, Sanatsujāta instructs (in a philosophical interlude amid the war-preparations) on liberation: who can truly ‘see’ the Supreme, what inner qualities are required, and how renunciation and yoga lead to realization.