Sanatsujāta-Āhvāna (Summoning Sanatsujāta) — Vidura’s Invocation and Dhṛtarāṣṭra’s Doubt
अधर्मनिपुणा मूढा लोके मायाविशारदा: । न मान्यं मानयिष्यन्ति मान्यानामवमानिन:
adharmanipuṇā mūḍhā loke māyāviśāradāḥ | na mānyaṃ mānayiṣyanti mānyānām avamānināḥ ||
Wika ni Sanatsujāta: Sa mundong ito, yaong bihasa sa adharma, naliligaw ang pag-unawa, at sanay sa panlilinlang ay hindi gumagalang sa tunay na dapat igalang. Palibhasa’y nakagawian na nilang hamakin ang mararangal, tumatanggi silang magbigay-galang kahit sa mga karapat-dapat sambahin—ipinapakita kung paanong winawasak ng adharma ang kakayahang kumilala sa kabutihang-asal at ang pagpapakumbaba.
सनत्युजात उवाच
Those trained in adharma and deception lose the disposition to recognize and honor genuine worth; contempt for the honorable becomes a stable habit, showing that ethical decline corrupts both judgment and conduct.
In Sanatsujāta’s instruction (within the Udyoga Parva context of counsel before the great war), he diagnoses the mindset of adharma-driven people: they are clever in deceit yet morally deluded, and therefore they refuse to respect even truly respectable persons.