अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
प्राज्ञस्थ नृपतेराशु वृद्धिर्भवति पुत्रक | अभिवर्तति लक्ष्मीस्तं प्राचीमिव दिवाकर:
prājñastha nṛpater āśu vṛddhir bhavati putraka | abhivartati lakṣmīs taṃ prācīm iva divākaraḥ ||
Anak, ang marunong na hari na nagsisimula ng kanyang mga gawain matapos parangalan ang mga Brahmin kasama ng mga diyos at matapos ang iba pang mapalad na ritwal ay mabilis na uunlad. Ang kapalarang panghari ay hihilig sa kanya mula sa lahat ng panig at mananahan sa kanya, na magbibigay ng dangal at ningning—gaya ng araw na di-maiiwasang sumasandig sa silangan at pinapaliwanag iyon.
पुत्र उवाच
A ruler’s swift prosperity is linked to dharmic conduct: beginning actions with reverence—especially honoring Brahmins and the divine and performing auspicious rites—draws Lakṣmī (royal fortune), bringing fame and radiance.
A son addresses his father (the king) with counsel on statecraft and dharma, using a simile: as the sun naturally rises in the east and illuminates it, so fortune naturally turns toward a king who starts his works with proper worship and auspicious observances.