अदारा-नीति
Crisis Composure) and ‘Jaya’ Śravaṇa (Morale-Instruction
अथ द्वैगुण्यमीहायां फलं भवति वा न वा परंतु जो कर्मोंका आरम्भ ही नहीं करते
atha dvaiguṇyam īhāyāṃ phalaṃ bhavati vā na vā | parantu yo karmoṃkā ārambha hī nahīṃ karate, ve to kabhī apane abhīṣṭakī siddhimeṃ saphala nahīṃ hote | ataḥ karmoṃko choḍakara niḥśreṣṭha baiṭhane kā yaha ek hī pariṇāma hotā hai ki manuṣyoṃko kabhī abhīṣṭa manorathakī prāpti nahīṃ ho sakatī | parantu karmoṃmeṃ utsāhapūrvaka lage rahanepara to donoṃ prakārake pariṇāmoṃkī sambhāvanā rahatī hai—karmoṃkā vāñchanīya phala prāpta bhī ho sakatā hai aura nahīṃ bhī
At makikita na sa mundong ito, dalawa ang maaaring kahinatnan: maaaring dumating ang ninanais na bunga, o maaaring hindi. Ngunit ang mga hindi man lamang nagsisimula sa kanilang tungkulin ay hindi kailanman magtatagumpay na makamit ang kanilang minimithi. Kaya ang pagtalikod sa pagkilos at pag-upong walang ginagawa ay iisa lamang ang bunga—hinding-hindi makakamtan ng tao ang layuning ninanais. Subalit kapag kumilos nang may sigasig at matibay na pasya, nananatili ang dalawang posibilidad: maaaring makuha ang inaasam na bunga, o maaaring hindi.
पुत्र उवाच
One should not abandon action out of fear of uncertain results. Outcomes may be favorable or unfavorable, but refusing to begin ensures failure; earnest effort at least keeps open the possibility of success.
A son-speaker offers counsel framed as practical ethics: in worldly undertakings results are uncertain, yet duty and purposeful effort are necessary, because inaction guarantees that one’s aims will not be achieved.