उद्योगपर्व (अध्याय १२९) — केशवस्य वैभवप्रदर्शनम् / Krishna’s Theophanic Display in the Kuru Assembly
इन्होंने एकार्णवके जलमें सोते समय मधु और कैटभ नामक दैत्योंको मारा था और दूसरा शरीर धारण करके हयग्रीव नामक राक्षसका भी इन्होंने ही वध किया था ।।
ete ekārṇavake jale śayānasamaye madhu-kaiṭabha-nāmānau daityau jaghnur, dvitīyaṃ ca śarīraṃ dhṛtvā hayagrīva-nāmānaṃ rākṣasaṃ caiva jaghnur. ayaṃ kartā na kriyate kāraṇaṃ cāpi pauruṣe; yad yad icched ayaṃ śauris tat tat kuryād ayatnataḥ.
Ipinahayag ni Vidura na ang mismong Panginoong ito—na minsang, habang nagpapahinga sa mga tubig ng kosmikong karagatan, ay pumatay sa mga daitya na sina Madhu at Kaiṭabha, at muli, sa pag-aangkin ng ibang anyo, ay pumatay rin sa rākṣasa na nagngangalang Hayagrīva—ang tunay na tagapagpagalaw sa likod ng lahat ng gawa. Walang ibang lumikha na nakahihigit sa Kanya; Siya rin ang panloob na sanhi na nagpapabisa sa pagsisikap ng tao. Anuman ang naisin ni Śauri (Śrī Kṛṣṇa), iyon ay magagawa Niya nang walang kahirap-hirap.
विदुर उवाच
Vidura teaches that ultimate agency belongs to Śrī Kṛṣṇa: human effort functions only because He is the underlying cause, and whatever He wills can be achieved without strain. The lesson promotes humility and alignment of one’s actions with dharma rather than ego-driven confidence in mere personal power.
In Udyoga Parva’s counsel-filled setting, Vidura praises Kṛṣṇa’s supreme power by recalling mythic feats—slaying Madhu and Kaiṭabha on the cosmic waters and killing Hayagrīva in another embodiment—then concludes that Kṛṣṇa is the true doer and the enabling cause behind all human endeavor.