ययातिदौहित्रपुण्यसमुच्चयः | Yayāti and the Grandsons’ Consolidation of Merit
श्रीमत्स्ववभृथाग्रयेषु चतुर्षु प्रतिबन्धुषु । मध्ये निपतितो राजा लोकपालोपमेषु स:,भूतलसे स्वर्गतक धूममयी नदी-सी प्रवाहित हो रही थी, मानो आकाशगंगा भूमिपर जा रही हों। भूपाल ययाति उसी धूमलेखाका अवलम्बन करके लोकपालोंके समान तेजस्वी तथा अवभृथ स्नानसे पवित्र अपने चारों सम्बन्धियोंके बीचमें गिरे
śrīmatsvavabhṛthāgrayeṣu caturṣu pratibandhuṣu | madhye nipatito rājā lokapālopameṣu saḥ |
Wika ni Nārada: Sa maringal na pinakapangunahing mga ritwal ng paliligo sa avabhṛtha, sa gitna ng apat niyang pinakamalalapit na kamag-anak—na ang bawat isa’y maihahambing sa mga tagapangalaga ng mga daigdig—bumagsak ang hari sa mismong kalagitnaan nila. Ipinakikita ng tagpong ito na kahit ang ningning ng pagkahari at ang kalinisan ng ritwal ay hindi panangga sa biglaang pagbaligtad kapag naubos ang kabutihang naipon at umikot ang tadhana.
नारद उवाच
The verse highlights the fragility of worldly status: even a king purified by great rites can suddenly fall. It points to the ethical reflection that power and ritual merit are not permanent safeguards; one must cultivate steadiness in dharma beyond external splendor.
Nārada describes a dramatic moment during an exalted avabhṛtha context: the king collapses in the midst of four close relatives who are portrayed as radiant like the Lokapālas, emphasizing the grandeur of the setting and the shock of the king’s fall.