Shloka 9
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
स्रवन्तीनां च पुण्यानां सुरसानि शुचीनि च । पिबन्ती वारिमुख्यानि शीतानि विमलानि च
sravantīnāṃ ca puṇyānāṃ surasāni śucīni ca | pibantī vārimukhyāni śītāni vimalāni ca ||
Sinabi ni Nārada: “Uminom siya ng pinakamainam na tubig—malamig, malinaw, at dalisay—mula sa mga banal na ilog na patuloy na umaagos, na ang mga agos ay mabango at walang dungis.” Sa ganitong paraan, si Mādhavī—nagniningning na parang sariwang usbong ng batong-hiyas na vaidūrya—ay ngumata ng malalambot at makinis na damong may halong lasa (mapait at matamis), at gumala na parang inahing usa sa gitna ng mga usa sa mga gubat na nag-iisa—walang pangamba at walang panganib ng sunog sa gubat—habang pinananatili ang brahmacarya (malinis na pagpipigil) at isinasabuhay ang dakilang dharma.
नारद उवाच
Educational Q&A
The passage praises purity and self-restraint: living simply, seeking what is clean and wholesome, and upholding brahmacarya as a foundation for ‘great dharma’—ethical strength expressed through disciplined conduct.
Nārada describes Mādhavī’s forest life: she drinks pure, cool river-water, lives among deer in safe, solitary woods, and maintains celibate discipline while practicing exemplary righteousness.