Shloka 15
ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
बहुवर्षसहस्राख्ये काले बहुगुणे गते । राजर्षिषु निषण्णेषु महीयस्सु महर्थिषु
bahuvarṣasahasrākhye kāle bahuguṇe gate | rājarṣiṣu niṣaṇṇeṣu mahīyassu mahārthiṣu ||
Sa paglipas ng panahon—na binibilang sa maraming libong taon at hitik sa maraming kagalingan—ang mga dakilang rāja-ṛṣi at mararangal na maharṣi ay nakaupo sa malapit bilang mga kasama. Ngunit si Yayāti, nang masilayan ang karangyaan ng langit, ay namangha sa kaibuturan; nilambungan ng pagkalito ang kanyang paghatol, at sa kabila ng pagdalo ng pinakakagalang-galang na mga rāja-ṛṣi, nagsimula siyang maliitin at hamakin maging ang mga diyos, mga tao, at ang mga dakilang ṛṣi. Ipinakikita ng tagpong ito na ang kasaganaan at mahabang pagkalugod ay nakalalasing sa isip at sumisira sa paggalang at pagpipigil na hinihingi ng dharma.
नारद उवाच
Educational Q&A
Long enjoyment and heavenly prosperity can intoxicate the mind; when moha arises, even the presence of venerable sages may not prevent arrogance. The verse warns that true greatness requires sustained humility and reverence, not merely power or privilege.
Nārada describes a long span of time passing while exalted royal sages and eminent figures sit nearby; in this setting, Yayāti (in heaven) becomes dazzled by celestial splendor, falls into delusion, and begins to disregard gods, humans, and great seers—signaling a moral lapse amid abundance.