ययातिपतनम् — Yayāti’s Fall and the Offer of Dharma
Nārada’s Account
उनके (पुत्रोंमेंसे) दो पुत्र नरश्रेष्ठ पूरु और यदु उस कुलमें अभ्युदयशील थे। उन्हीं दोनोंसे नहुषपुत्र ययाति इस लोक और परलोकमें भी प्रतिष्ठित हुए ।।
māhīpate narapatir yayātiḥ svargam āsthitaḥ | maharṣikalpo nṛpatiḥ svargāgryaphalabhug vibhuḥ ||
O hari! Sa angkang iyon ay may dalawang anak—sina Pūru at Yadu—na pinakadakila sa mga tao at namumukod sa pag-unlad. Mula sa kanilang dalawa, si Yayāti, anak ni Nahuṣa, ay naging bantog at matatag ang dangal kapwa sa mundong ito at sa kabilang-buhay. Ang makapangyarihang haring Yayāti ay nakaabot sa langit at nanahan doon bilang isang pinunong may dakilang kapangyarihan; tulad ng mga dakilang ṛṣi sa kabanalan at pag-aayuno, tinamasa niya ang pinakamainam na bunga ng kalangitan, at ang kanyang kadakilaan ay naitatag sa katuwiran at ascetikong birtud.
नारद उवाच
The verse links royal greatness with inner discipline: a king who is righteous and austere gains enduring honor and the ‘fruits’ of merit, even in the afterlife. It emphasizes karma-phala—ethical conduct and tapas mature into elevated states and recognition.
Nārada is describing King Yayāti’s exalted status after death: he has reached heaven and enjoys its highest rewards, being portrayed as seer-like in virtue and ascetic power.