वाचको भरतमश्रेष्ठ व्यक्ताक्षरपदस्वर: | भविष्यं श्रावयेद् विद्वान् भारतं भरतर्षभ
vācako bharataśreṣṭha vyaktākṣarapadasvaraḥ | bhaviṣyaṃ śrāvayed vidvān bhārataṃ bharatarṣabha ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “O pinakamainam sa mga Bharata, ang tagapagbigkas ay dapat maging marunong, at malinaw na bigkasin ang bawat pantig, salita, at himig. Sa ganitong paraan, O ‘toro’ sa mga Bharata, dapat niyang iparinig ang Bhārata, at bigkasin din ang bahaging Bhaviṣya (ayon sa tradisyong Harivaṃśa).”
वैशम्पायन उवाच
The verse teaches the dharma of recitation: sacred narrative should be transmitted by a learned narrator with precise pronunciation—clear syllables, words, and accents—so that meaning and tradition are preserved without distortion.
Vaiśampāyana lays down a guideline about how the Bhārata should be publicly recited: the storyteller must be competent and articulate, and should recite the epic (and related ‘Bhaviṣya’ material) in a clear, disciplined manner.