Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 60
तर्पणानि च मुख्यानि वन्यमूलफलानि च । सर्वकामगुणोपेतं विप्रेभ्यो$न्नं प्रदापयेत्
tarpaṇāni ca mukhyāni vanyamūlaphalāni ca | sarvakāmagunopetaṃ viprebhyo 'nnaṃ pradāpayet ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Dapat ihandog ang mga pangunahing tarpana (pag-aalay ng tubig); at bukod pa rito, magbigay ng pinakamainam na ugat at bungang-gubat na tunay na nakabubusog, at maghandog sa mga brāhmaṇa ng pagkain na taglay ang lahat ng kanais-nais na katangian. Itinatampok ng aral na ito ang pagkakawanggawa ayon sa dharma—na ang handog ay hindi lamang wasto sa anyo, kundi tunay na nakapagpapalusog at may paggalang na pag-aaruga sa mga karapat-dapat.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
Dharma is fulfilled through complete and considerate giving: perform the proper rites (tarpaṇa) and also provide genuinely satisfying nourishment—good food and available forest produce—to worthy brāhmaṇas, ensuring the gift has real benefit and is offered with respect.
Vaiśampāyana continues describing prescribed acts of merit in the Svargārohaṇa context, outlining how one should conduct offerings and charitable feeding—especially to brāhmaṇas—by giving high-quality food and sustaining provisions such as forest roots and fruits.