Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 101
अलड्कार प्रदद्याच्च पाण्योर्वे भरतर्षभ । कर्णस्याभरणं दद्याद् धनं चैव विशेषत:,भरतश्रेष्ठ! इसके सिवा कथावाचकके लिये दोनों हाथोंके कड़े, कानोंके कुण्डल और विशेषत: धन प्रदान करे
alaṅkārān pradadyāc ca pāṇyor vai bharatarṣabha | karṇasyābharaṇaṁ dadyād dhanaṁ caiva viśeṣataḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: “O toro sa mga Bharata, maghandog din ng palamuti para sa mga kamay—mga pulseras o armlet. Magbigay rin ng palamuting pangtenga, at higit sa lahat, magbigay ng yaman.” Itinatanghal ng taludtod ang pagkakawanggawa sa tagapagbigkas/tagapagsalaysay bilang gawaing dharmiko: paggalang sa banal na salaysay hindi lamang sa papuri kundi sa mga handog na nahahawakan, lalo na sa tulong na salapi.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches dharmic generosity: honoring sacred narration and its transmitter through appropriate gifts—ornaments and, most importantly, financial support—so that the act of recitation and teaching is sustained and respected.
Vaiśampāyana continues prescribing what should be given as gifts (dakṣiṇā) in the context of honoring a reciter/storyteller: hand-ornaments, an ear-ornament, and especially wealth.