Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 100
स्वर्णशुद्धीं च कपिलां सवत्सां वस्त्रसंवृताम् | वाचकाय च दद्याद्धि आत्मन: श्रेय इच्छता
svarṇaśuddhīṃ ca kapilāṃ savatsāṃ vastrasaṃvṛtām | vācakāya ca dadyād dhi ātmanaḥ śreya icchatā ||
Wika ni Vaiśampāyana: Ang naghahangad ng sariling kabutihang espirituwal ay dapat ngang magbigay sa tagapagbigkas ng isang kapilā na baka (kulay kayumanggi-ginto)—kasama ang guya—na ang mga sungay ay binalutan ng dalisay na ginto at ang katawan ay tinakpan ng tela. Itinatanghal ng taludtod ang pagkakawanggawa bilang sinadyang gawaing dharmiko: pag-aalay ng maayos at mapalad na handog sa karapat-dapat na tatanggap upang magtipon ng merit at kabutihang-loob sa kalooban.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that one’s śreyas (true welfare) is supported by dharmic giving: offering an auspicious, properly prepared gift (a kapilā cow with calf, adorned and covered) to a worthy recipient (the vācaka/reciter). It emphasizes intentional generosity aligned with religious and ethical norms.
In Vaiśampāyana’s narration within Svargarohana Parva, prescriptive guidance is being given about meritorious acts. Here, a specific form of go-dāna is recommended—donating a tawny cow with her calf, with gold and cloth adornment, to the reciter—presented as a means to secure spiritual benefit.