Mahabharata — Svargarohana Parva, Shloka 59
Svargārohaṇa-parva Adhyāya 5 — Karmaphala-Nirdeśa and Phalāśruti (कर्मफलनिर्देशः फलश्रुतिश्च)
भारताध्ययनात् पुण्यादपि पादमधीयत: । श्रद्धया परया भक्त्या श्राव्यते चापि येन तु
bhāratādhyayanāt puṇyād api pādam adhīyataḥ | śraddhayā parayā bhaktyā śrāvyate cāpi yena tu ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Kahit matutuhan lamang ang isang-kapat na taludtod, ang kabutihang natatamo ay higit pa sa pag-aaral ng buong Bhārata. Ang sinumang, taglay ang sukdulang pananampalataya at debosyon, ay nakikinig dito—o nagpapabigkas nito para sa iba—ay tumatanggap ng ganap na bunga ng pag-aaral ng Mahābhārata, at sa kapangyarihang iyon din ay nararating ang pinakamataas na espirituwal na kaganapan.
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches that sincere śraddhā (faith) and bhakti (devotion) in hearing or reciting even a small portion of the Mahābhārata yields the full spiritual merit of studying the whole epic, emphasizing inner disposition over sheer quantity of learning.
In the closing context of the Svargārohaṇa Parva, Vaiśampāyana highlights the phala-śruti (statement of benefits) of the Mahābhārata, praising the power of listening and recitation as a means to attain auspicious spiritual accomplishment.