Svargārohaṇa-parva, Adhyāya 4 — Yudhiṣṭhira’s Vision of the Celestial Assembly
Recognition and Explanation
अथापरमस्मिन्नुद्देशे मरुद्गणवृतं विभुम् । भीमसेनमथापश्यत् तेनैव वपुषान्वितम्
athāparam asminn uddeśe marudgaṇavṛtaṃ vibhum | bhīmasenam athāpaśyat tenaiva vapuṣānvitam ||
Pagkaraan, sa ibang dako ng makalangit na daigdig, nakita niya si Bhīmasena na makapangyarihan, napaliligiran ng mga pangkat ng Marut, at taglay pa rin ang dating anyong madaling makilala. Nagniningning sa dakilang liwanag at pinagkalooban ng sukdulang kaganapan, nagpakita si Bhīma sa piling ng mga kasama ng Diyos ng Hangin—hudyat ng gantimpala sa huling hantungan ng matatag na lakas na isinabuhay ayon sa dharma.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores karmic fruition and divine acknowledgment: a life of steadfast strength aligned with dharma culminates in honored recognition in the celestial order, where the hero is seen radiant and surrounded by divine beings.
The narrator describes the seer’s vision of Bhīma in a heavenly region: Bhīma appears in a divine setting, encircled by the Maruts, yet retaining a familiar bodily form, indicating his exalted status and attainment.