Svargārohaṇa-parva, Adhyāya 4 — Yudhiṣṭhira’s Vision of the Celestial Assembly
Recognition and Explanation
अपरस्मिन्नथोद्देशे कर्ण शस्त्रभृतां वरम् द्वादशादित्यसहितं ददर्श कुरुनन्दन:
aparasminn athoddeśe karṇaṃ śastrabhṛtāṃ varam | dvādaśādityasahitaṃ dadarśa kurunandanaḥ ||
Wika ni Vaiśampāyana: Pagkaraan, nang tumingin siya sa ibang dako, namasdan ni Yudhiṣṭhira—karangalan ng angkang Kuru—si Karṇa, ang pinakadakila sa mga may tangan ng sandata, na nagliliwanag sa karangyaan at kasama ang labindalawang Āditya. Binabago ng pangitain ang pagtingin kay Karṇa: hindi lamang siya isang karibal na bumagsak sa digmaan, kundi isang ibinalik sa kaayusang kosmiko—na waring ang tapang, ang pinagmulan, at ang nakatalagang tadhana ay maaari pang kilalanin lampas sa mga sugat na moral ng larangan ng labanan.
वैशम्पायन उवाच
The verse suggests that posthumous vision can reveal a larger moral and cosmic accounting than wartime judgments: a warrior’s recognized excellence and destined affiliations may be honored in the divine realm, inviting the listener to distinguish between personal grievance and the broader workings of karma and order.
In the course of Yudhiṣṭhira’s heavenly journey, he looks to another region and sees Karṇa, celebrated as the foremost among armed warriors, seated in radiant glory together with the twelve Ādityas.