Svargārohaṇa-parva Adhyāya 2 — Yudhiṣṭhira’s Inquiry for His Kin and the Vision of a Punitive Realm
करम्भवालुकास्तप्ता आयसीश्व शिला:पृथक् । लोहकुम्भी श्व॒ तैलस्य क्वाथ्यमाना: समन्ततः
karambha-vālukās taptā āyasīś ca śilāḥ pṛthak | loha-kumbhī ca tailasya kvāthyamānāḥ samantataḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa ilang dako, may mga bunton ng buhangin na hinaluan ng lugaw (karambha) na nag-aapoy sa init; sa iba naman, may malalaking tipak ng bakal na nakahiwalay na nakalatag. At sa paligid, ang langis ay pinakukuluan sa mga kalderong bakal.” Lalong tumitindi ang himig ng pagganti: ang landas sa unahan ay tila lupain ng maparusang init at pahirap, larawan ng bunga ng adharma at naipong kasamaan.
वैशम्पायन उवाच
The verse reinforces the Mahābhārata’s ethical vision that actions bear consequences: adharma and moral failure culminate in suffering, portrayed through vivid punitive imagery. The narrative uses sensory detail (heat, iron, boiling oil) to make karmic retribution emotionally and morally tangible.
Vaiśampāyana describes a terrifying environment encountered on the way—scorching sand and gruel-like hot deposits, iron slabs, and iron cauldrons of boiling oil all around—setting the tone for a passage that depicts ordeal and the harsh landscape associated with posthumous judgment and suffering.