स्वर्गे दुर्योधनदर्शनम् | Duryodhana Seen in Heaven
Triviṣṭapa
न तन्मनसि कर्ताव्यं पुत्र यद् द्यूतकारितम् । द्रौपद्याश्न परिक्लेशं न चिन्तयितुमहसि
vaiśaṃpāyana uvāca |
na tan manasi kartavyaṃ putra yad dyūtakāritam |
draupadyāś ca parikleśaṃ na cintayitum arhasi ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: “Anak ko, huwag mong itanim sa isip ang kamaliang naganap dahil sa pagsusugal. Ni huwag mong pag-ukulan pa ng isip ang pagdurusang sinapit ni Draupadī dahil sa kanila. Pakawalan mo na ito sa iyong gunita.”
वैशग्पायन उवाच
Do not cling mentally to past wrongdoing and the pain it caused; ethical maturity here is shown as restraint from brooding, and a deliberate turning away from resentment and grief.
Vaiśaṃpāyana counsels his listener (addressed as ‘son’) not to keep recalling the अपराध arising from the dice-game and not to keep dwelling on Draupadī’s affliction—framing the post-conflict moment as one of letting go rather than reopening old wounds.