Yuddha-yajña-vyākhyāna (The Battle as Sacrifice): Ambarīṣa–Indra Saṃvāda
सर्वतेजोमयं दिव्यं विमानवरमास्थितम् | उपर्युपरि गच्छन्तं स्वं वै सेनापतिं प्रभुम्
sarvatejomayaṁ divyaṁ vimānavaram āsthitam | uparyupari gacchantaṁ svaṁ vai senāpatiṁ prabhum ||
Sinabi ni Bhīṣma: “Nakaupo sa isang makalangit at pinakadakilang sasakyang panghimpapawid na yari sa dalisay na liwanag, siya—ang sariling panginoon at pinunong-militar—ay nakitang patuloy na umaakyat, pataas nang pataas. Nang makita ni Haring Ambarīṣa, na marangal ang isip, ang kanyang makapangyarihang heneral na umaangat lampas sa kanya sa gayong karangyaan, siya’y napuno ng pagtataka at nagsalita kay Indra.”
भीष्म उवाच
The verse highlights how extraordinary prosperity and honor can manifest as visible, ‘radiant’ outcomes of merit and righteous conduct, prompting humility and inquiry rather than envy—an ethical stance aligned with dharma.
A revered commander/lord is seen ascending higher and higher in a brilliant divine vimāna. King Ambarīṣa, astonished at this evident splendor, turns to Indra to ask about the cause and meaning of such exaltation.