Kṣātra-dharma in Campaign and Battle: Protection, Purification, and the Ideal Warrior’s End (क्षात्रधर्मः—अभियानयुद्धे रक्षणदानशुद्धिः)
अपविध्यन्ति पापानि दानयज्ञतपोबलै: । अनुग्रहाय भूतानां पुण्यमेषां विवर्धते
apavidhyanti pāpāni dānayajñatapo-balaiḥ | anugrahāya bhūtānāṁ puṇyam eṣāṁ vivardhate ||
Wika ni Bhishma: Sa lakas na isinilang mula sa pagkakawanggawa, paghahandog, at pag-aayuno, naitatakwil nila ang kanilang mga kasalanan. Pagkaraan, alang-alang sa pagdamay sa lahat ng may buhay, dumarami ang kanilang ipon ng kabutihang-loob—upang ang kanilang kagandahang-asal ay maging kasangkapan ng kapakinabangan para sa iba.
भीष्म उवाच
Sins are overcome through the disciplined power of dāna (charity), yajña (sacrificial duty), and tapas (austerity). When one’s conduct turns toward compassionate support of all beings, one’s puṇya (merit) naturally grows, making virtue both self-purifying and socially beneficial.
In the Śānti Parva discourse, Bhishma instructs Yudhishthira on dharma after the war. Here he describes how righteous practices cleanse wrongdoing and how the resulting merit is meant to be directed toward the welfare of living beings through compassion and beneficence.