Rājapurohita-lakṣaṇa and Purūravas–Vāyu Saṃvāda
Varṇa, Sovereignty, and Abhaya-dāna
तस्य धर्मस्य सर्वस्य भागी राजपुरोहित: । क्षत्रियधर्ममें तत्पर रहनेवाला, अहंकारशून्य तथा पुरोहितकी बात सुननेके लिये उत्सुक, उतनेसे ही सम्मानको प्राप्त हुआ विद्वान् नरेश चिरकालतक यशस्वी बना रहता है तथा राजपुरोहित उसके सम्पूर्ण धर्मका भागीदार होता है
tasya dharmasya sarvasya bhāgī rājapurohitaḥ |
Ang haring tapat sa tungkulin ng kṣatriya, walang pagmamataas, at sabik makinig sa payo ng kaniyang punong pari, ay nagkakamit ng dangal sa mismong gayong asal. Ang marunong na pinunong ito’y nananatiling bantog sa mahabang panahon; at ang paring panghari ay nagiging kabahagi sa kabuuan ng dharma ng hari—sapagkat ang matuwid na pamamahala’y pinatatatag ng pagpapakumbaba at paggabay, hindi ng lakas lamang.
ऐल उवाच
Righteous kingship is upheld by humility and receptivity to wise counsel; therefore the royal priest, who guides the king in dharma, becomes a participant in the king’s total dharmic merit and responsibility.
Aila states a principle of rājadharma: when a learned king remains devoted to kṣatriya-duty and listens to his purohita without ego, he gains lasting fame, and the royal priest is counted as sharing in the king’s dharma.