Shloka 39
राजा-दैवतत्वम् — The King as a Stabilizing ‘Daivata’ (Divine Function) in Social Order
कृतज्ञो दृढ्भक्ति: स्यात् संविभागी जितेन्द्रिय: । ईक्षित: प्रतिवीक्षेत मृदु वल्गु च सुष्ठु च,राजा उपकार करनेवालोंके प्रति कृतज्ञ और अपने भक्तोंपर सुदृढ़ स्नेह रखनेवाला हो। उपभोगमें आनेवाली वस्तुओंको यथायोग्य विभाजन करके उन्हें काममें ले। इन्द्रियोंको वशमें रखे। जो उसकी ओर देखे, उसे वह भी देखे एवं स्वभावसे ही मृदु, मधुर और सरल हो
kṛtajño dṛḍha-bhaktiḥ syāt saṃvibhāgī jitendriyaḥ | īkṣitaḥ prativīkṣeta mṛdu valgu ca suṣṭhu ca ||
Wika ni Bhishma: “Ang hari ay dapat marunong tumanaw ng utang na loob sa mga naglilingkod sa kanya, at magpanatili ng matibay na pagmamahal at katapatan sa kanyang mga tapat na tagasunod. Dapat niyang hatiin at gamitin nang angkop at maayos ang mga yaman at ginhawa ng kaharian, na pinipigil ang kanyang mga pandama. Sinumang tumingin sa kanya, dapat din niyang lingunin; at sa likas niyang pagkatao, dapat siyang mahinahon, matamis magsalita, at tuwid at payak—upang ang paghahari ay nakasalig sa tiwala, hindi sa takot.”
भीष्म उवाच