Shloka 13
राज्ञोऽभिषेकः, अराजकदोषः, दण्डधारणस्य आवश्यकता
Royal Consecration, the Fault of Kinglessness, and the Necessity of Enforcement
पालनात् सर्वभूतानां स्वराष्ट्रपरिपालनात् । दीक्षा बहुविधा राजन् सत्याश्रमपदं भवेत्
pālanāt sarvabhūtānāṁ svarāṣṭraparipālanāt | dīkṣā bahuvidhā rājan satyāśramapadaṁ bhavet ||
Wika ni Bhishma: “O hari, sa pag-iingat sa lahat ng nilalang at sa pagtatanggol sa sariling kaharian, ang isang pinuno ay nagkakamit ng meritong katumbas ng pagtanggap ng dīkṣā (pagpapabanal) para sa sari-saring paghahandog. Sa ganitong matuwid na pamamahala, natatamo niya ang bunga ng ‘tunay na kalagayan’ sa mga āśrama—na maihahambing sa gantimpala ng pagtalikod—sapagkat ang kapangyarihan ay ginagamit bilang tiwalang pananagutan para sa kapakanan ng lahat.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A king’s primary dharma is protection—of all beings and of the realm. When governance is exercised as selfless guardianship, its merit equals that of many sacrificial consecrations and can yield a spiritual fruit comparable to renunciation.
In the Śānti Parva’s instruction on rajadharma, Bhishma addresses the king and explains that righteous rule—especially protection and maintenance of order—functions as a high religious discipline, granting merit traditionally associated with ritual vows and even the renunciant ideal.