Shloka 7
Varṇāśrama-ācāra and Vikarma: Yudhiṣṭhira’s Inquiry on Safe Dharmas (शिवधर्मप्रश्नः)
चरितव्रद्वाचर्यस्य ब्राह्मणस्य विशाम्पते । भैक्षचर्यास्वधीकार: प्रशस्त इह मोक्षिण:,प्रजानाथ! जिसने ब्रह्मचर्यका पालन किया है, उस ब्रह्मचारी ब्राह्मणके मनमें यदि मोक्षकी अभिलाषा जाग उठे तो उसे ब्रह्मचर्य-आश्रमसे ही संन्यास ग्रहण करनेका उत्तम अधिकार प्राप्त हो जाता है
caritavratācāryasya brāhmaṇasya viśāmpate | bhaikṣacaryāsv adhikāraḥ praśasta iha mokṣiṇaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “O panginoon ng bayan, para sa isang brāhmaṇa na namuhay sa mahigpit na mga panata at nag-ingat sa asal ng brahmacarya, kapag sumiklab ang pagnanais sa paglaya (moksha), ang karapatang mamuhay sa limos bilang isang nagtalikod-sa-mundo ay pinupuri bilang nararapat sa buhay na ito. Ibig sabihin, ang nag-ingat sa disiplina ng pag-iwas sa pita ay maaaring, mula pa sa yugto ng brahmacarya, tanggapin ang landas ng pulubi-asceta na nakatuon sa moksha.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A Brahmin who has faithfully maintained brahmacarya and disciplined vows is considered fully eligible, if motivated by liberation, to adopt the mendicant (bhaikṣa) life of renunciation—even directly from the brahmacarya stage—because such renunciation is praised as dharmically proper for a moksha-seeker.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Bhishma addresses the king (Yudhishthira) and explains norms of life-stages and renunciation, stating that a disciplined brahmacārin Brahmin who turns toward moksha may rightly take up the alms-dependent renunciant path.