राजधर्मस्य नवनीतम्—रक्षा, दण्ड, चार, उत्थान
Rājadharma’s ‘Essence’: Protection, Punishment, Intelligence, and Royal Diligence
वैशम्पायन उवाच ततो व्यासश्न भगवान् देवस्थानो5श्म एव च | वासुदेव: कृपश्चैव सात्यकि: संजयस्तथा
vaiśampāyana uvāca | tato vyāsaś ca bhagavān devathāno ’śma eva ca | vāsudevaḥ kṛpaś caiva sātyakiḥ sañjayas tathā ||
Sinabi ni Vaishampayana: O Haring Janamejaya, nang marinig nila ang pahayag ni Bhishma, ang kagalang-galang na pantas na si Vyasa—kasama sina Devathana at Ashma—at gayundin si Vasudeva (Sri Krishna), si Kripa, si Satyaki, at si Sanjaya ay labis na natuwa. Sa mga mukhang nagliliwanag sa galak, nagpahayag sila ng pagsang-ayon at paulit-ulit na pinuri si Bhishma—ang leon sa hanay ng mga tao at ang pinakadakila sa mga matuwid.
वैशम्पायन उवाच
The verse underscores the ethical authority of dharma-teaching: when a truly righteous elder like Bhīṣma speaks, wise and eminent figures respond with approval, reinforcing that moral instruction gains strength through recognition by the learned and virtuous.
After Bhīṣma’s discourse, leading figures—Vyāsa, Kṛṣṇa, Kṛpa, Sātyaki, and Sañjaya (with Devathāna and Aśma)—are delighted and publicly commend Bhīṣma, offering repeated praise and affirming the value of his counsel to Janamejaya’s listener-context.