Shloka 5
Śānti Parva Adhyāya 43 — Yudhiṣṭhira’s Stuti of Kṛṣṇa
Assembly Hymn of Many Names
विश्वकर्मन् नमस्ते<स्तु विश्वात्मन् विश्वसम्भव । विष्णो जिष्णो हरे कृष्ण वैकुण्ठ पुरुषोत्तम
viśvakarman namas te 'stu viśvātman viśvasambhava | viṣṇo jiṣṇo hare kṛṣṇa vaikuṇṭha puruṣottama ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Pagpupugay sa Iyo, O Viśvakarman—Kaluluwa ng sansinukob, pinagmulan ng sansinukob. O Viṣṇu, O Jiṣṇu, O Hari, O Kṛṣṇa, O Panginoon ng Vaikuṇṭha, O Puruṣottama. Ang buong kosmos na ito ay ang Iyong paglikhang līlā; Ikaw ang panloob na Sarili nito, at mula sa Iyo nagmumula ang pag-usbong ng daigdig. Sapagkat Ikaw ay lumalaganap sa lahat, tinatawag Kang ‘Viṣṇu’; sapagkat lagi Kang nagwawagi, ‘Jiṣṇu’; sapagkat inaalis Mo ang dalamhati at kasalanan, ‘Hari’; sapagkat hinihila Mo ang lahat ng nilalang tungo sa Iyo, ‘Kṛṣṇa’; sapagkat pinamumunuan Mo ang kaharian ng Vaikuṇṭha, ‘Vaikuṇṭha’; at sapagkat nilalampasan Mo ang kapwa nasisira at di-nasisira, Ikaw ang ‘Puruṣottama’. Sa Iyo ang paggalang.”
वैशम्पायन उवाच
Educational Q&A
The verse teaches a devotional and philosophical vision in which the Supreme Lord is both the creator and the indwelling Self of the cosmos. Multiple divine epithets are explained as ethical-spiritual functions: pervading all (Viṣṇu), triumphing over adharma (Jiṣṇu), removing sin and suffering (Hari), attracting beings toward the good and the divine (Kṛṣṇa), presiding over the highest abode (Vaikuṇṭha), and transcending the perishable and imperishable (Puruṣottama).
Vaiśampāyana, in the Shānti Parva’s reflective setting after the war, voices a hymn-like salutation. The narration pauses to praise the Supreme with a chain of names and brief etymological meanings, framing the universe and its moral order as grounded in the Lord’s presence and creative power.