ते तेन समनुज्ञाता ब्राह्मणेन भुजड़मा: । स्वमेव भवन जग्मुरकृतार्था नरर्षभ,नरश्रेष्ठ! उस ब्राह्मणके इस प्रकार आदेश देनेपर वे नाग अपने प्रयत्नमें असफल हो घरको ही लौट गये
te tena samanujñātā brāhmaṇena bhujagāḥ | svam eva bhavanaṁ jagmur akṛtārthā nararṣabha ||
Nang pahintulutan ng brāhmaṇa, umalis ang mga ahas at nagbalik sa sarili nilang tahanan, sapagkat nabigo ang kanilang pagsisikap. O pinakamainam sa mga tao! Nagbalik sila nang hindi natutupad ang layuning ipinunta nila—isang tahimik na paalala na kahit ang makapangyarihan ay napipigil kapag ang matuwid ay hindi nagbibigay ng pagsang-ayon, at ang pagnanasa na walang basbas ng dharma ay nauuwi sa pagkadismaya.
ब्राह्मण उवाच
Power and intent alone do not ensure success; when a righteous authority (here, the brāhmaṇa) does not support an action, the attempt becomes fruitless. The verse underscores restraint, rightful permission, and the limits placed on even formidable beings by dharmic order.
After receiving leave from the brāhmaṇa, the serpents withdraw. Their mission fails, so they return to their own abode without achieving their objective.