Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
कपाले यद्वदाप: स्यु: श्वद्तौ च यथा पय: । आश्रयस्थानदोषेण वृत्तहीने तथा श्रुतम्
kapāle yadvad āpaḥ syuḥ śvattau ca yathā payaḥ | āśrayasthānadoṣeṇa vṛttahīne tathā śrutam ||
Wika ni Vyāsa: Gaya ng tubig na inilagay sa bungo ng tao at gatas na inilagay sa balat ng aso—nagiging marumi dahil sa kapintasan ng sisidlan—gayon din ang banal na kaalaman kapag nanahan sa isang Brahmin na salat sa wastong asal: nadudungisan ito dahil sa kamalian ng pinagtitirhan nito. Ang kaalamang walang pagkatao ay nawawalan ng kabanalan at lakas na moral.
व्यास उवाच
Sacred knowledge gains authority and purity only when grounded in right conduct; when the moral ‘container’ is impure, learning itself becomes ethically compromised and socially untrustworthy.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma, Vyāsa uses vivid purity metaphors—water in a skull and milk in a dog’s hide—to warn that scriptural learning in a person lacking good conduct is corrupted by the defect of its bearer.