Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
अपेयाश्षाप्यभ क्ष्याक्ष ब्राह्मणैर्गुहमेधिभि: । “खीर, खिचड़ी, फलका गूदा और पूए यदि देवताके उद्देश्यसे न बनाये गये हों तो गृहस्थ ब्राह्मणोंके लिये खाने-पीने योग्य नहीं हैं
apeyāḥ śāpyabha-kṣyākṣā brāhmaṇair gṛha-medhibhiḥ | kṣīra-khicāḍī-phalakā-gūda-pūā yadi devatā-uddeśyena na kṛtāḥ, na gṛhastha-brāhmaṇānāṃ bhojya-peyāḥ ||
Sinabi ni Vyāsa: Para sa mga Brahmin na namumuhay bilang maybahay, may ilang pagkain at inumin na hindi itinuturing na nararapat maliban kung inihanda na may pagtanaw sa mga diyos. Ang mga gaya ng mga lutong gatas (kṣīra), khicṛī (kanin at munggo/lentil), matatamis na mula sa laman ng prutas o keyk na prutas, at pritong keyk (pūā)—kapag hindi ginawa bilang handog o walang banal na layon—ay dapat ituring na hindi angkop kainin o inumin. Ang diwa ng aral: ang pagkain ng maybahay ay hindi lamang pinamumunuan ng gana, kundi ng wastong ritwal at disiplina ng pag-aalay; nagiging makatarungan ang pagkain kapag nakaayon sa dharma at paggalang sa banal.
व्यास उवाच
A householder Brahmin’s eating is regulated by dharma: foods become proper when prepared with sacred intention—especially as offerings or with the gods in view—rather than merely for personal enjoyment.
Vyāsa is laying down a normative rule within a dharma-discussion: he lists certain common dishes and states that, for household Brahmins, they are not to be consumed if they were not prepared for a divine purpose (i.e., not connected to offering/ritual intent).