Prāyaścitta-vidhāna: Tapas, Dāna, Vrata, and Proportional Expiation (प्रायश्चित्तविधानम्)
चिकित्सकस्य यच्चान्नमभोज्यं रक्षिणस्तथा । “जिसने यज्ञकी दीक्षा ली हो उसका अन्न अग्निषोमीय होमविशेषके पहले अग्राह्म है। कंजूस
cikitsakasya yac cānnam abhojyaṃ rakṣiṇas tathā |
Sinasabi ni Vyāsa na, sa ganitong usapin ng dharma at kalinisan ng asal, may mga taong ang pagkain ay hindi nararapat kainin. Sa bilang na ito ay kabilang ang pagkain ng manggagamot, at gayon din ang pagkain ng bantay/guwardiya—bahagi ng mas malawak na aral tungkol sa pag-iingat sa mga kabuhayan at pakikisama na itinuturing na nakapipinsala sa espirituwal na disiplina ng naghahangad ng matuwid at mapagsakripisyong pamumuhay.
व्यास उवाच
The verse teaches that one pursuing dharma should be discerning about food sources, since food is linked to character, livelihood, and moral/ritual purity; thus some occupations are traditionally treated as rendering food ‘abhojya’ (to be avoided).
In Śānti Parva’s dharma-instruction setting, Vyāsa is enumerating categories of food considered unsuitable, as part of a larger discourse on righteous living, discipline, and the ethical implications of association and livelihood.