अध्याय ३५१ — उञ्छवृत्ति-व्रतसिद्धेः मानुषस्य परमगतिः
Sūrya–Nāga Dialogue on the Perfected Gleaner-Ascetic
स एवमुक्तो भगवान् भूत्वाथान्तर्हितस्तत: । चिन्तयामास देवेशो बुद्धि बुद्धिमतां वर:,“ब्रह्माजीके ऐसा कहनेपर बुद्धिमानोंमें श्रेष्ठ देवेश्वर भगवान् विष्णुने अदृश्य होकर बुद्धिका चिन्तन किया
sa evam ukto bhagavān bhūtvāthāntarhitas tataḥ | cintayāmāsa deveśo buddhiṃ buddhimatāṃ varaḥ ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang masambit sa kanya ang gayon, ang Mapalad na Panginoon—pagkaraang maglaho sa paningin—ay nagmuni-muni nang malalim. Ang Panginoon ng mga diyos, ang pinakadakila sa mga pantas, ay ibinaling ang isip sa pag-unawa sa wastong landas, tinitimbang kung alin ang magpapanatili ng kaayusan at kapakanan.
वैशम्पायन उवाच
Even divine action is shown as guided by buddhi—careful discernment. The verse highlights that wise deliberation, not impulse, is central to choosing a course aligned with dharma and the greater good.
After being addressed (in context, after Brahmā’s words), the Lord withdraws from sight and begins to deliberate internally, indicating a transition from dialogue to divine reflection and decision-making.