Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
जहौ निद्रामथ तदा वेदकार्यार्थमुद्यत: । ब्रह्माजीके इस प्रकार स्तुति करनेपर सब ओर मुखवाले सबके अन्तर्यामी आत्मा भगवानने उसी क्षण निद्रा त्याग दी और वे वेदोंकी रक्षा करनेके लिये उद्यत हो गये || ४६३ || ऐश्वर्येण प्रयोगेण द्वितीयां तनुमास्थित:
jahau nidrām atha tadā vedakāryārtham udyataḥ | aiśvaryeṇa prayogeṇa dvitīyāṃ tanum āsthitaḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: Noon ding iyon, iniwaksi ng Panginoon ang Kanyang pagkakatulog at bumangon na may matibay na pasiya para sa gawain ng mga Veda. Sa paggamit ng Kanyang kapangyarihang pang-ganap na paghahari, tinanggap Niya ang ikalawang anyo—nagniningning na gaya ng buwan. Taglay ang katawang may magandang ilong, tumindig Siya na may leeg at mukha na wari’y sa kabayo; at ang dalisay na bibig na iyon ang naging tahanan ng lahat ng Veda.
वैशग्पायन उवाच
Sacred knowledge (the Vedas) is portrayed as a pillar of dharma and cosmic order; divine power is shown as being directed toward protection and preservation of that knowledge, emphasizing responsibility and guardianship rather than mere display of might.
After being praised (as indicated by the surrounding prose), the Lord immediately gives up sleep, becomes intent on the task related to safeguarding the Vedas, and—through His aiśvarya—assumes a second, radiant form described with a horse-like face/neck, whose pure mouth is said to be the repository of the Vedas.