Nāgendra–Brāhmaṇa Saṃvāda: Praśna-vidhi and Dharmic Approach on the Gomatī Riverbank
हरे: स्तोत्रार्थमुद्धूता बुद्धिर्बुद्धिमतां वर । ततो जगीौ परं जप्यं साञ्जलिप्रग्रह: प्रभु:
Vaiśaṃpāyana uvāca | hareḥ stotrārtham uddhūtā buddhir buddhimatāṃ vara | tato jagau paraṃ japyaṃ sāñjalipragrahaḥ prabhuḥ ||
Sinabi ni Vaiśaṃpāyana: O pinakamainam sa mga marurunong! Sa isip ni Brahmā ay sumibol ang pasya na maghandog ng papuri kay Hari. Pagkaraan, ang makapangyarihang Panginoon na iyon, na magkasamang nakataas ang mga kamay sa paggalang, ay nagsimulang umawit ng isang sukdulang himno—nararapat bigkasin bilang japa—at sa gayon ay itinuro na ang debosyon at pagpapakumbaba ang wastong tugon, maging para sa pinakadakila, kapag humaharap sa Banal.
वैशग्पायन उवाच
Even the highest cosmic authority (Brahmā) approaches the Supreme (Hari) through humility and devotional praise; stotra and japa are presented as elevating, disciplined modes of turning the mind toward dharmic reverence.
The narrator states that Brahmā’s intention to praise Hari arises; Brahmā then folds his hands and begins chanting a supreme, japa-worthy hymn.