Shloka 14
Nāga–Nāgabhāryā Saṃvāda: Varṇa-Dharma, Gṛhastha-Discipline, and Mokṣa-Self-Inquiry
Mahābhārata 12.347
प्राप्ते चाह्निककाले तु मध्यदेशगते रवौ । दंष्टाविलग्नांस्त्रीनू पिण्डान् विधाय सहसा प्रभु:
prāpte cāhnikakāle tu madhyadeśagate ravau | daṃṣṭāvilagnāṃs trīn piṇḍān vidhāya sahasā prabhuḥ ||
Wika ni Nārada: Nang dumating ang oras ng pang-araw-araw na ritwal sa katanghalian at ang araw ay nasa gitnang bahagi ng langit, agad na hinubog ng Panginoon ang tatlong piṇḍa (mga handog na bola) mula sa lupang dumikit sa Kanyang mga pangil. Inilatag Niya ang damong kuśa sa lupa, inilagay roon ang mga piṇḍa, at para sa Kanyang sariling layunin ay tinapos Niya nang wasto ang ritwal ng paggalang sa mga ninuno (Pitṛ) ayon sa itinakdang pamamaraan.
नारद उवाच
Educational Q&A
The verse highlights dharma as disciplined observance: even a supreme being performs timely daily rites and honors the ancestors, teaching that power does not exempt one from ethical and ritual responsibility.
At midday, the Lord quickly forms three piṇḍa offerings from earth stuck to His tusks, lays kuśa grass on the ground, places the piṇḍas upon it, and performs the prescribed pitṛ-pūjā (ancestor rite) for His intended purpose.