Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
श्वेतद्वीपे मया दृष्टास्तादृशावृषिसत्तमौ । तदनन्तर नारदजीने उन दोनों पुरुषोत्तमोंकी ओर देखकर मन-ही-मन विचार किया, अहो! मैंने श्वेतद्वीपमें भगवान्की सभाके भीतर जिन सर्वभूतवन्दित सदस्योंको देखा था, ये दोनों ऋषिश्रेष्ठ भी वैसे ही हैं ।।
vaiśampāyana uvāca |
śvetadvīpe mayā dṛṣṭās tādṛśāv ṛṣisattamau |
tad-anantaraṃ nāradaḥ jine ubhau puruṣottamau-iti tābhyāṃ prati nirīkṣya manasā sañcintya |
aho! mayā śvetadvīpe bhagavataḥ sabhāyāṃ bhitare ye sarvabhūta-vanditāḥ sadasyā dṛṣṭāḥ, etau dvāv api ṛṣiśreṣṭhau tathāvidhau ||
iti sañcintya manasā kṛtvā cābhipradakṣiṇam ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: “Sa Śvetadvīpa, nakita ko noon ang dalawang pinakadakilang rishi na may gayong anyo.” Pagkaraan nito, tumingin si Nārada sa dalawang kataas-taasang nilalang at nagmuni sa sarili: “Ah! Ang mga kagalang-galang na kasapi na nakita ko sa loob ng kapulungan ng Panginoon sa Śvetadvīpa—na iginagalang ng lahat ng nilalang—ang dalawang pinakadakilang rishi na ito ay tulad na tulad nila.” Pagkatapos mag-isip nang gayon, umiikot siya sa kanila bilang paggalang.
वैशम्पायन उवाच
True spiritual discernment expresses itself as humility and reverence: when Nārada recognizes in living persons the same sanctity he once witnessed in the Lord’s divine assembly, he responds not with pride of knowledge but with respectful circumambulation.
Vaiśampāyana narrates that Nārada sees two exalted beings and mentally compares them to the revered members he had earlier seen in the Lord’s assembly at Śvetadvīpa; concluding they are of the same divine stature, he honors them by circumambulating them.