Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
आततपत्रेण सदृशे शिरसी देवयोस्तयो: । एवं लक्षणसम्पन्नौ महापुरुषसंज्ञिती
ātapatreṇa sadṛśe śirasī devayos tayoḥ | evaṃ lakṣaṇasampannau mahāpuruṣasaṃjñitī |
Sinabi ni Vaiśampāyana: Ang mga ulo ng dalawang banal na nilalang ay wari’y mga payong-parangal—mga sagisag ng mapalad na paghahari. Nang makita ni Nārada ang dalawang dakilang tao na ganap sa gayong mabubuting tanda, napuno siya ng galak; at sina Nara at Nārāyaṇa naman ay tumanggap sa kanya nang may nararapat na paggalang at nagtanong tungkol sa kanyang kalagayan.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic recognition and conduct: true greatness is signaled by auspicious qualities and is expressed through proper hospitality—honoring a guest (especially a sage) and inquiring after their welfare.
Vaiśampāyana describes Nara and Nārāyaṇa as visibly divine and auspicious (their heads likened to royal parasols). Nārada becomes delighted upon seeing them, and they respectfully welcome him and ask about his well-being.