तौ दृष्टवा नारदो हृष्टस्ताभ्यां च प्रतिपूजित: । स्वागतेनाभिभाष्याथ पृष्टश्नानामयं तथा,उन दोनों देवताओंके मस्तक छत्रके समान प्रतीत होते थे। ऐसे शुभलक्षणोंसे सम्पन्न उन दोनों महापुरुषोंका दर्शन करके नारदजीको बड़ी प्रसन्नता हुई। भगवान् नर और नारायणने भी नारदजीका स्वागत-सत्कार करके उनका कुशल-समाचार पूछा
vaiśampāyana uvāca |
tau dṛṣṭvā nārado hṛṣṭas tābhyāṃ ca pratipūjitaḥ |
svāgatenābhibhāṣyātha pṛṣṭaśnānāmayaṃ tathā ||
Sinabi ni Vaiśampāyana: Nang makita ni Nārada ang dalawang kataas-taasang nilalang na iyon, napuspos siya ng galak, at siya’y pinarangalan nila nang nararapat. Matapos siyang batiin ng mga salitang malugod na pagtanggap, tinanong nila ayon sa wastong kaugalian ang kanyang kalagayan—kung siya ba’y ligtas sa pagod at karamdaman.
वैशम्पायन उवाच
The verse highlights dharmic conduct through hospitality: honoring a guest—especially a sage—and asking after their health and fatigue is a concrete expression of righteousness (ācāra) and mutual respect.
Nārada arrives and beholds the two exalted figures (Nara and Nārāyaṇa). He becomes joyful, and they receive him with honor, greet him warmly, and inquire about his well-being—whether he is tired or unwell.