Nāga-āyatana-darśana-pratīkṣā — The Brāhmaṇa’s Request and Waiting on the Gomatī
अहो नारायणं तेजो दुर्दर्श द्विजसत्तम । यत्राविशन्ति कल्पान्ते सर्वे ब्रह्मादय: सुरा:
aho nārāyaṇaṁ tejo durdarśa dvijasattama | yatrāviśanti kalpānte sarve brahmādayaḥ surāḥ ||
Wika ni Janamejaya: “O pinakadakila sa mga Brahmin, kamangha-mangha ang ningning ni Nārāyaṇa—mahirap masilayan ng mga mortal. Sa wakas ng isang kalpa, sa Kanya pumapasok at nalulusaw ang lahat ng mga diyos, mula kay Brahmā. Kaya sa lupa man o sa langit, wala akong kinikilalang higit na dalisay at dakila kaysa sa Kanya.”
जनमेजय उवाच
The verse affirms Nārāyaṇa as the supreme, most pure reality whose radiance is beyond ordinary perception, and into whom even the highest gods (including Brahmā) are ultimately absorbed at cosmic dissolution—supporting a devotional and theistic hierarchy grounded in cosmic order.
Janamejaya, addressing a foremost Brahmin, expresses awe at Nārāyaṇa’s unapproachable splendor and states his conviction that no being in heaven or on earth surpasses Nārāyaṇa, since all deities culminate in Him at the end of the aeon.