एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आलोकयजुत्तरपश्चिमेन ददर्श चाप्यद्धुतमुक्तरूपम् । मेरुके शिखरपर एकान्त स्थानमें जाकर नारद मुनिने दो घड़ीतक विश्राम किया। फिर वहाँसे उत्तर-पश्चिमकी ओर दृष्टिपात करनेपर उन्होंने पूर्व-वर्णित एक अद्भुत दृश्य देखा
ālokayaj uttarapaścimena dadarśa cāpy adbhutam uktarūpam |
Wika ni Nārada: Itinuon niya ang tingin sa hilagang-kanluran at nakita ang isang kagila-gilalas na tanawin, gaya ng naipahayag na. Pag-akyat niya sa isang liblib na pook sa tuktok ng Bundok Meru, nagpahinga ang pantas nang sandali; at mula roon, paglingon niya, nasilayan niya ang isang pambihirang pangitain—na nagpapahiwatig na ang disiplinadong pag-iisa at masusing pagtanaw ay nakapaghahayag ng mga katotohanang nakatago sa karaniwang paningin.
नारद उवाच
The passage highlights that inner discipline—seeking solitude, pausing, and observing carefully—prepares one to perceive extraordinary truths. Ethical insight is portrayed as arising from steadiness and attentive vision rather than haste.
Nārada reaches a secluded spot on the summit of Mount Meru, rests briefly, and then looks toward the north-west, where he sees a wondrous sight matching what had been previously described.