एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
आस्यै: सप्तभिरुद्वीर्ण लोकधर्ममनुत्तमम् | मरीचिरुत््यड्विरसौ पुलस्त्य: पुलहः क्रतु: । वसिष्ठ श्न महातेजास्ते हि चित्रशिखण्डिन:
āsyaḥ saptabhir udvīrṇaṁ lokadharmam anuttamam | marīcir atrir aṅgirāḥ pulastyaḥ pulahaḥ kratuḥ | vasiṣṭhaś ca mahātejās te hi citraśikhaṇḍinaḥ |
Wika ni Bhishma: “Mula sa pitong bibig ay ipinahayag ang walang kapantay na dharma ng daigdig. Sina Marichi, Atri, Angiras, Pulastya, Pulaha, Kratu, at ang maringal sa ningning na si Vasistha—ang pitong tanyag na rishi na ito ay kilala bilang mga Citraśikhaṇḍin. Nagkaisa ang kanilang layon sa dakilang bundok na Meru, at kanilang ipinaliwanag at binuo ang isang marangal na aral, karapat-dapat igalang at may kapangyarihang tulad ng apat na Veda, kung saan inilahad ang pinakamataas na simulain ng kaayusang panlipunan at moral.”
भीष्म उवाच
Dharma that sustains worldly life (lokadharma) is presented as an authoritative, Veda-like teaching, articulated through the consensus and speech of seven eminent sages, emphasizing that ethical and social norms have a venerable, scriptural foundation.
Bhishma identifies seven famous rishis—Marichi, Atri, Angiras, Pulastya, Pulaha, Kratu, and Vasistha—calling them Citraśikhaṇḍins, and describes how they jointly expounded a supreme account of lokadharma, traditionally situated on Mount Meru and treated as highly authoritative.