Shloka 19
एकान्तिधर्म-प्रश्नः (Inquiry into Ekāntin Dharma) / The Origin and Practice of Single-Pointed Nārāyaṇa-Centered Discipline
सात्वतं विधिमास्थाय प्राक् सूर्यमुखनि:सृतम् । पूजयामास देवेशं तच्छेषेण पितामहान्
sātvataṁ vidhim āsthāya prāk sūryamukha-niḥsṛtam | pūjayāmāsa deveśaṁ taccheṣeṇa pitāmahān ||
Sinabi ni Bhishma: Sa pagsunod sa ritong Sātvata (Vaiṣṇava)—na sinasabing unang lumitaw mula sa bibig ng Araw—una niyang sinamba ang Panginoon ng mga diyos, si Nārāyaṇa. Pagkaraan, mula sa natira sa pagsambang iyon, pinarangalan niya ang mga Pitṛ (mga ninuno); at mula sa natira sa handog sa mga Pitṛ, maayos niyang pinarangalan ang mga Brahmana at iba pang umaasa sa kanya, na ipinamahagi sa bawat isa ayon sa wastong kaayusan. Pagkatapos lamang na makapagbigay sa lahat, saka niya kinain ang natirang pagkain. Siya’y tapat sa katotohanan at hindi nananakit ng alinmang nilalang.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
The verse teaches an ethical order of living: begin with devotion to Nārāyaṇa, then honor ancestors and Brāhmaṇas, support dependents, and only then partake oneself—while remaining truthful and non-violent. It presents dharma as disciplined worship, responsible distribution, and restraint.
Bhīṣma describes the conduct of an exemplary person who follows the Sātvata (Vaiṣṇava) ritual system. He worships the Lord first, then uses the remnants of offerings in a graded sequence—Pitṛs, Brāhmaṇas, and others—before eating what remains, embodying satya and ahiṁsā.