पितृयज्ञे नारायणतत्त्वम् — The Nārāyaṇa Grounding of Ancestral Offerings
सोअन्तरिक्षं महीं चैव सशैलवनकाननाम् । विलोकयामास तदा सरांसि सरितस्तथा,आकाश, पर्वत, वन और काननोंसहित पृथ्वी एवं सरोवरों और सरिताओंकी ओर भी उन्होंने दृष्टि डाली
so 'ntarikṣaṃ mahīṃ caiva saśailavanakānanām | vilokayāmāsa tadā sarāṃsi saritas tathā ||
Pagkaraan, inihagis ni Śuka ang kanyang tingin sa kalagitnaang himpapawid at sa lupa rin—kasama ang mga bundok, kagubatan, at mga kakahuyan—at minasdan din niya ang mga lawa at ang mga ilog na umaagos. Ipinahihiwatig ng tagpong ito ang isang mapagnilay at sumasaklaw-sa-lahat na pananaw: ang daigdig ay sinusuri bilang iisang larangan ng kalikasan, na humihimok ng pagkalas at pag-unawa, hindi ng pag-aangkin.
शुक उवाच
The verse highlights a contemplative, panoramic seeing of the world—sky, earth, mountains, forests, lakes, and rivers—suggesting a mind trained to observe without grasping, a foundation for peace (śānti) and renunciant discernment.
Śuka narrates that the person in focus (contextually, a sage-like figure) surveys the entire landscape—mid-air and earth with its natural features—indicating a moment of reflective observation rather than action.