नरनारायण-नारदसंवादः
Nara-Nārāyaṇa–Nārada Discourse on Vision, Elements, and Entry into Vāsudeva
स्रवन्ति हुदराद् गर्भा जायमानास्तथा परे | आगमेन तथान्येषां विनाश उपपद्यते
sravanti hudarād garbhā jāyamānās tathā pare | āgamena tathānyeṣāṃ vināśa upapadyate ||
Wika ni Nārada: “May mga sanggol-sa-sinapupunan na dumudulas palabas ng bahay-bata; may mga naipapanganak; at sa iba naman, dumarating ang pagkapuksa (kamatayan) matapos ipanganak, sa takdang panahon. Sa lahat ng ito ay may tiyak na likas na daloy ng pagdating at pag-alis, ngunit walang isang malayang tagagawa na makapagsasabing siya’y may ganap na kapangyarihan.”
नारद उवाच
Life and death unfold through an impersonal, natural order; birth, miscarriage, and death are not governed by an autonomous ‘independent doer.’ This supports detachment and humility, weakening egoistic claims of control.
Narada illustrates the fragility of embodied existence by listing outcomes for the unborn and newborn—some miscarry, some are born, and some die after birth—framing these events as the working of an inevitable process rather than personal mastery.