Nārāyaṇasya Guhya-nāmāni Niruktāni (Etymologies of Nārāyaṇa’s Secret Epithets) / नारायणस्य गुह्यनामानि निरुक्तानि
इन्द्रियैर्नियतैर्देही धाराभिरिव तर्प्यते । लोके विततमात्मानं लोकांक्षात्मनि पश्यति
indriyair niyatair dehī dhārābhir iva tarpyate | loke vitatam ātmānaṃ lokāṃś cātmani paśyati ||
Sinabi ni Nārada: Kapag napigil ng isang nilalang ang mga pandama, siya’y nagiging ganap ang loob—gaya ng uhaw na tao na napapawi ng mga agos ng ulan. Ang nakaaalam ay nakikita ang Sarili (Ātman) na laganap sa lahat ng nilalang, at ang lahat ng nilalang na nananahan sa Sarili; kaya namumuhay siya sa daigdig na may kapuspusang panloob at walang pagkapit.
नारद उवाच
Mastery over the senses brings genuine contentment, and true wisdom is the vision of the one Self pervading all beings and all beings resting in that Self—reducing craving, fear, and hostility.
In Śānti Parva’s instruction on peace and right living, Nārada delivers a teaching on inner discipline and spiritual insight, using the image of rain satisfying thirst to illustrate how sense-restraint culminates in serene, all-pervading Self-knowledge.